Bilinmezliği Düşünmek

 

    Bilmem herkeste oluyor mu bu fakat bazı günler kendimden geçiyorum duygu karmaşasından. Moralim bozuk ama nedenini bilmiyorum, gülerken bir anda giriyor kalbimden beynime küçük hisler; başlıyorum somurtmaya. Ağlamak istiyorum bazen ağlayamıyorum,  nedenini arıyorum bulamıyorum.  Duygular birbirine giriyor, ben kayboluyorum aralarında. Bunun en kötü yanı ise çaresinin henüz bulunmamış olması. Günler bazen haftalar boyu sürüp giden bu duygu kervanında kişi en son deveye bağlı gidiyor sürüne sürüne. Ne zaman varacağını bilmeden, nereye gittiğini görmeden..

  Böyle durumlarda pek seçeneği olmuyor insanın kafa dağıtmaya çalışmaktan başka,uykusuz geçen gecelerde düşünmeye mahkum bir zihinle baş başa kalıyor, düşünmekle de bir yere varamıyor. Tavandaki tüm izleri ezberlediğinizde çilenizi doldurmuş sanıyorsanız yanılıyorsunuz, kafanızı yatağın diğer tarafına koyunca da değişen bir şey olmuyor hatta evdeki tüm yatakları dolaşsanız bile kendinizi kaybedene kadar geçmiyor bu hastalık.

  Bazen kendi kendime bunun bilinçaltımın baskıladığı bir şey olup olmadığını soruyorum fakat olmuyor, cevapsız kalan bir soru daha, kaynağı bulunamayan bir salgın gibi tutulmuşuz ama kurtuluşumuz yok.

  Bir gün çaresi bulunur mu bilinmez ama şimdilik böyle boş çukurlarda debelenmeye devam edeceğiz her yerimizi çamur kaplayıncaya,gözlerimiz görmeyene kadar.