Geceleri Yaşamak

Yaz başlangıcındayız yarı açık penceremden içeri doğru sokulurken rüzgar yapraklardan gelen esinti sesiyle kulağımın pasını alıyor, toprak kokusunu içime çekiyorum aklıma sokaklar geliyor uyuyamıyorum huzurdan böyle havalarda, yıldızları seyretmek, sıralanışlarını farklı cisimlere benzetmek, onları saymaya çalışmak istiyorum.  Rahatsız edici tek bir ses bile yok herkes uyuyor bu saatte sadece fabrikalara giden otobüs sesleri geliyor. İçindeki insanlara bakıp hikayelerini tahmin etmek ne de güzel olurdu.

 Böyle günlerde çıkıp en yüksek yere sohbet etmek istiyorum amaçsızca, herhangi biri olabilir sohbeti güzel olsun yeter. İçimden bir şiir okuyorum, sesli okumayı sevmem hiç. Hayyam geliyor aklıma,  böyle gecelerde yazmış olmalıydı dörtlüklerini bir elinde kadeh bir elinde kalem rüzgarın sesini dinliyordu. Toprak kokusunu içine çekiyor bu toprak eskiden bir güzelin göbeğiydi diyordu.

 Yıldızları izliyordu sonra onlara tırmanmayı hayal ediyordu, tanrıyla konuşuyordu sürekli ve merak ediyordu bu yıldızlı gökler ne zaman başladı dönmeye diye cevap bulamıyor kimse bilmez diyip kestiriyordu.

 Orhan Veli de belki de böyle bir gecede dinliyordu çok sevdiği istanbulu o sırada geçiyordu bir yosma kaldırımdan belki de küfürler şarkılar türküler ve laf atmalar böyle güzel bir gecede denk gelmiştir ona da.

 İnsan kötü düşünemiyor zaten bu havada mevlana da böyle bir havada kaybetmiş olsa gerek her şeyini yoksa yıldızlar altında ellerini açıp dönmezdi herhalde ya da derler miydi buna şeb-i aruz bu kadar güzel olmasaydı o gece?

 Şimdi sabah olup tekrar güneş doğacak inşaat işçilerinin bağırışmalarıyla uyanacağım bir gün daha ve unutturacak güzel geceyi uykulu gözlerim bir de onların küfürleri, sonra tekrar sıradan hayatımdan bir gün daha tüketip yatağıma döneceğim. Ne zaman bitecek bu kısır döngü bilmem belkide geceleri uyumak içindir herkesin dediği gibi, belkide ben haklıyımdır onlar keşfedememiştir bu güzelliği henüz,kimse bilmez.