Vicdanım Rahat

     Yine bir gece uykusuz geciriyorum, uzun bir aradan sonra.
Hayat bazen gerçekten acıtıyor. Kurduğunuz bütün düzen, psikolojinizin yıkılmaz duvarları, yaptığınız planlar, bütün hayalleriniz, aklınıza gelebilecek her şey, bütünüyle yaşam felsefeniz bir gecede yıkılabiliyor küçük önemsiz sözlerle. Bunun sebebi nedir bilmiyorum; belki temizlediğimizi düşünüp halının altına attığımız pisliklerin bir hareketle tekrar evi basması belki de sadece küçük bir pisliği bile temizleyemecek kadar yorgun duruma geldiğimiz için yıkılmamız.

  Sebebi her ne olursa olsun bu tür durumlarda bozuluyor bütün denge. Kabullenmek zor oluyor tabi onca güzel, dertsiz günden sonra ama katlanmak zorundayım biliyorum. Her seferinde daha kötüye gitse de, daha uzun sürse de unutmak, daha çok acıtsa da açılan yaralar yine de dayanmak zorundayım. İnanmalıyım yarınların getireceği mutluluğa.


  Sonu ne olursa olsun vicdanımın rahat olmaması da cabası. Ama onlar hep rahat uyuyor sanırım. Benim gibi olsalardı olmazdı çünkü bunun gibi. İyi biri olmak benim suçum değildi ama onların istediği de asla bu değildi. Düşünmek bile yanlışken yazmak zaten büyük bir hataydı. Birini engelleyemiyorum bari yazıyı bitireyim. Bu saatten sonra ne ben onların aradığı kötü olabilirim ne de onlar inebilir benim aradığım iyiye. "Bu hikaye bu akşam bitecek büyük ihtimalle."